Archiwa tagu: farby olejne

Zestawy malarskie dla początkujących i zaawansowanych

Jednym z wielu dylematów współczesnych malarzy jest dobór odpowiedniego rodzaju farb. Najczęściej artyści trzymają się jednego rodzaju farb, które są dla nich sprawdzone i najwygodniejsze, bądź najefektowniejsze. Dla początkujących artystów sklepy ze sprzętem plastycznym oferują zestawy farb, w skład których wchodzą różne rodzaje owych farb, z krótką notatką. Najczęściej jednak wybierane są farby akrylowe, którymi maluje się wygodniej. Drugim rodzajem, najchętniej wybieranym przez malarzy są farby olejne, choć malowanie nimi wymaga doświadczenia, jest nieco trudniejsze, ale za to efekty są wyśmienite. Do określonego rodzaju farb należy jeszcze dobrać odpowiedni pędzel, jednakże ekspedienci służą zawsze radą. Bardziej zaawansowani artyści, którzy lubią eksperymentować ze sztuką, łączą różne rodzaje farb, jednakże nieumiejętność odpowiedniego ich połączenia daje marne efekty, stąd też większość preferuje jeden rodzaj farb. Ważne jest jednak nie to, jakimi farbami posługuje się malarz, ale efekty i talent.

Krótka historia farb olejnych

Farby olejne weszły do użytku już w XIV wieku, natomiast na dobre ich pozycja utrwaliła się w wieku XV. Wcześniej stosowane były tempery, stworzone z pomieszanego pigmentu z jajkiem. Nowość jaką było medium olejowe, wyparło jednak wcześniejsze media. Na początku mieszaniem farb olejnych zajmowali się uczniowie szkół malarskich, a w XIX wieku stały się dostępne gotowe produkty. Oleje dały dużo nowych możliwości. Można było mieszać ze sobą kolory czy nakładać na siebie wiele warstw. Pozwalało to zapełnić płótno malarskie w ciekawszy sposób. Doskonałe dzieła renesansu to z pewnością nie tylko zasługa precyzyjnych pędzli artystów, ale również możliwości jakie dały owe farby. Pochodzące z tego okresu obrazy olejne są prawdziwymi arcydziełami. Na przestrzeni dziejów farby olejne ulegały licznym udoskonaleniom. Dzisiejsze produkty różnią się nieco od dawniejszych wyrobów np. trwałością, ale składniki potrzebne do ich wykonania pozostały dalej nie zmienione.

Mistrzowie podobrazia cz. 21 – Constantin Hansen cz. 2

Mieszkając przez pewien czas w Neapolu Constatin Hansen przelewał na płótno malarskie kopie starożytnych neapolskich malowideł. W drodze powrotnej do rodzimej Danii zatrzymał się w Monachium, po to by studiować tamtejszą sztukę tworzenia fresków. Gdy powrócił już do Kopenhagi jego zainteresowanie przyciągnęło malarstwo dekoracyjne, osadzone w tematyce biblijnej. Na przestrzeni lat 1844 – 1853 wykonał serię fresków na kopenhaskim uniwersytecie. W 1854 roku Hansen został profesorem Akademii a dziesięc lat później przyjęto go jako pełnoprawnego członka. W 1846 roku poślubił Magdalenę Barbarę Kobke, z którą miał aż trzynaścioro dzieci, z czego czwórka z nich zmarła we wczesnym dzieciństwie. Dwie jego córki: Elise i Kristiane zostały artystkami, z czego pierwsza poszła w ślady ojca chwytając za pędzle i farby olejne, druga zaś zajmowała się wyrobem artystycznych tkanin. Reszta jego liczneg potomstwa nie poszła w ślady ojca i zajmowała się rzeczami nie związanymi w żaden sposób ze sztuką.

Mistrzowie podobrazia cz. 16 – Olaf Leonhard Gulbransson

Olaf Leonhard Gulbransson – norweski malarz, twórca karykatur i grafik, współpracownik pisma satyrycznego „Simplicissimus”. Urodził się 26 maja 1873 roku w Oslo, zmarł 18 września 1958 roku w majątku Schererhof pod Tegernsee. Uczęszczał do Christiańskiej (dawna nazwa Oslo) Królewskiej Szkoły Sztuk i Rzemiosła w latach 1885 – 1893. W 1890 rozpoczął współprace z norweskimi magazynami satyrycznymi. W 1899 roku w Christianii odbyła się debiutancka wystawa karykatur artysty. Około 1900 roku kształcił się w paryskiej Akademii Colarossiego. W 1916 roku zmuszony był odłożyć farby olejne i pędzle gdyż wcielono go do wojska. Dość szybko uznano, że warto wykorzystać jego talenty i został wojskowym propagandzistą w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. W 1917 otrzymał członkostwo Berlińskiej Akademii Sztuki. Wczesne podobrazia Gulbranssona były pod wpływem ekspresjonizmu nor dyckiego oraz art nouveau. Dzięki współpracy z Simplicissimusem artysta wypracował swój charakterystyczny własny styl, w którym wykorzystując proste środki zyskiwał znaczną siłe przekazu.

Mistrzowie podobrazia cz. 12 – Juan Gris

Juan Gris , prawdziwe nazwisko José Victoriano Carmelo Carlos González-Pérez. Hiszpański malarz, reprezentantujący sztukę kubistyczną. Urodził się dnia 23 marca 1887 w Mardrycie, zmarł zaś 11 maja 1927 roku w Boulogne-Billancourt. Informacje podawane na temat tego artysty są w niektórych kwestiach niepewne, podobno uczył się wykorzystywać farby olejne w Madrycie, a następnie malarstwa uczył go Jose Maria Carbonero. W 1906 roku wyruszył do Francji. Tam też osiadł na stałe. Przyjaźnił się z Picassem, z którym dzielił pracownię w Le Bateau-Lavoir na paryskim Montmartre. Przebywał w kręgach paryskiej awangardy. Z początku Gris pracowa ł jako rysownik. Obrazy olejne zainteresowały go na poważnie dopiero w 1910 roku, przy czym nie zarzucił bynajmniej pracy jako rysownik. Poddał się wpływowi kubizmu analitycznego i syntetycznego. W 1912 roku Gris wystawiał swoje podobrazia na wystawie grupy Section d’Or. Główną tematyką jego prac była martwa natura, bazowana na stonowanej palecie barw. W 1922 artysta zaczął tworzyć również projekty dla baletów Diagilewa.

Mistrzowie podobrazia cz. 4 – Julio Gonzalez

Julio González urodził się dnia 21 września 1876 roku w Barcelonie, zmarł 27 marca 1942 w Paryżu. Był wybitnym hiszpańskim malarzem i mistrzem dłuta. Jako środek artystycznego wyrazu wykorzystywał kute i spawane żelazo. Inspirował się kubizmem, rosyjskim konstruktywizmem i surrealizmem. Tworzył abstrakcyjne kompozycje, które składały się z prętów i taśm metalowych. Uczestniczył w wieczorowych kursach rysunku w Barcelonie. Po śmierci ojca w 1896 roku przeniósł się z rodziną do Paryża. Tam artysta nawiązał kontakt z twórcami takimi jak Picasso, Braque, Gargallo czy Brancusi. Głównym zainteresowaniem artysty były wówczas farby olejne i płótno malarskie. W 1908 roku zmarł jego brat, efektem czego artysta przeżył załamanie psychiczne. Przez lata żył w odosobnieniu, utrzymując kontakt tylko z Picassem i Brancusim. Przestał też malować i poświęcił się kowalstwu. W roku 1918 został spawaczem w firmie Renault. Wykorzystując zdobyte w ten sposób umiejętności zaczął tworzyć swoje specyficzne rzeźby tworzone z kutego żelaza.

Mistrzowie podobrazia cz. 5 – Wostanik Manug Adoyan

Wostanik Manug Adoyan, znany też pod nazwiskiem Arshile Gorky. Urodził się 15 kwietnia 1904 roku w Khorkom Vari w Armenii, zmarł 21 lipca 1948 roku w Sherman (Connecticut). Był wybitnym malarzem amerykański o pochodzeniu ormiańskim. Reprezentował nurt ekspresjonizmu abstrakcyjnego. Gorky mieszkający wpierw w Armenii umknął do Stanów Zjednoczonych w 1920 roku mając 16 lat. Uczył się wykorzystywać farby olejne w bostońskiej New School of Design, w której później został nauczycielem. W latach 20′ jego inspiracjąbyła sztuka impresjonistyczna, u schyłku dekady przechodzić zaczął w stronę postimpresjonizmu. Mieszkał wówczas w Nowym Jorku inspirując się dziełami Paula Cezanne’a. Godne uwagi podobrazia z tego okresu to prace takie jak Landscape in the Manner of Cezanne oraz Landscape, Staten Island (oba płótno malarskie, ukończone kolejno 1928 i 1934 rok). Na przełomie lat 20 i 30 zaczął eksperymentować z kubizmem, ostatecznie przechodząc na surrealizm. Ostatnie lata życia artysty to pasmo nieszczęść: pożar studia, choroba, wypadek i paraliż ręki, którą malował, odejście żony. Ostatecznie Gorky odebrał sobie życie w 1948 roku.

Obrazy olejne i ich twórcy cz. 58 – Giorgione

Giorgione – prawdziwe nazwisko Giorgio Barbarelli da Castelfranco. Urodził się około 1477 roku, zmarł 25 października 1510 roku. Był włoskim malarzem epoki renesansu. Wpłynął na paru wybitnych twórców gatunku, wymieniając choćby Tycjana i Sebastiana del Piombo. Prawdopobobnie zginął podczas epidemii czarnej śmierci. Należy do głównych reprezentantów malarstwa weneckiego, którego założenia kolorystyczne realizował w sposób perfekcyjny. Był specjalistą w użyciu koloru i światła. Reprezentował też koloryzm wenecki, którego był wybitnym reprezentantem. Potrafił bardzo wnikliwie obserwować naturę i otaczający go świat. Dzieła, które przelewał na płotno malarskie realizował koncepcje ukazywania wyglądu natury, która to oparta była na kolorze, a którą rozwijali jego następcy w postaci Tycjana Veronese czy Tintoretta. Metoda, której używał mistrz pędzle polegała na ukazaniu najważniejszych cech wizualnych podmiotu. Osiągał to wykorzystując w specyficzny sposób farby olejne zestawiając barwy o różnorodnym natężeniu i różnej temperaturze. Do dziś toczą się dyskusje na temat autorstwa niektórych dzieł, które mu przypisywano, bądź nieprzypisywano, a pasują one pod specyficzny styl artysty.

Obrazy olejne i ich twórcy cz. 53 – Alberto Giacometti

Alberto Giacometti – urodzony 10 października 1901 roku, zmarły 11 stycznia 1966 roku szwajcarski mistrz dłuta i malarz surrealistyczny. Przyszedł na świat w Borgonovo w Szwajcarii. Jego rodzina miala korzeie we Włoszech. W 1922 roku Giacometti wyruszył do Paryża, gdzie uczył się malować obrazy olejne u Antoine’a Bourdelle’a. W tym czasie młody artysta fascynował się sztuką sumeryjską, egipską i posągami z Wyspy Wielkanocnej. Tworzył kopie dzieł z tych stron. Wykonywal wówczas też portrety i autoportrety, które bliskie były sztuce kubizmu. W latach 30 tworzył także martwe natury, które naznaczone były surealistyczną tajemniczością i oniryzmem. Po eksperymentach z różnymi formami szuki powrócił do tworzenia opartego na żywym modelu, używając farby olejne. Artysta spędził całą drugą wojnę światową mieszkając w Genewie. Nie przestawał rzeźbić i rysować. Gdy po wojnie opuszczał Genewę, dzięki małych rozmiarach jego rzeźb, był w stanie je zabrać ze soba w pudełkach. Po powrocie do Paryża tworzył dalsze surrealistyczne wizje, które przedstawiały wydłużone postaci kobiet i mężczyzn.

Przyroda w malarstwie.

Jakże często to nie sceny z życia a otaczająca nas przyroda jest tematem wspaniałych obrazów. Najczęściej chyba wykorzystywane są najróżniejsze motywy kwiatowe. Kwiaty to ulubiony motyw od najdawniejszych lat. Malowane już były chyba wszystkie rodzaje kwiatów. Najczęściej to farby olejne są wykorzystywane do ich malowania.
Kiedy patrzymy na obrazy ręcznie malowane, na których są właśnie motywy kwiatowe to nieraz wydaje nam się, że to nie obraz tylko kolorowe zdjęcie. Wielu artystów malarzy potrafi oddać ich urok w taki sposób, że wyglądają jak w naturze.
Obrazy olejne, które zawierają motywy kwiatowe, to także doskonały element dekoracyjny mieszkań. Taki typ obrazów pasuje praktycznie wszędzie. Z powodzeniem można także dostosować ich wielkość do wymagań w taki sposób, aby dokładnie móc pokazać to, co namalowane jest na obrazie. Takie obrazy można nie tyko powiesić w salonie ale także w każdym innym pokoju a nawet w kuchni. Kwiaty przecież wszędzie pasują i jeżeli dobierze się ich kolorystykę i odpowiednią ramę, to na pewno doskonale urozmaicą każde pomieszczenie. Motywy kwiatowe to bardzo wdzięczny temat, który doskonale sprawdza się od najdawniejszych czasów aż do dnia dzisiejszego.